مويه مي‌خوانند. مي گريند، چه مي توان کرد؟ مادر "روله و ميره" مرده که هزار سعادت برای فرزندش آرزو داشت و حال در سعادت آباد آرزوهايش به آوار نشسته است. صورتش زخم از داد بر " بد عهدی در دوران" است. باورش دشوار نيست که زخم دلش عميق‌تر است. سالها رنج در این سيه ايام کشيده تا جواني بزرگ کند. نهالي که شاخ برآرد تا به قول آن سروده ی لری" در پيری در سايه اش" نشيند. و حال "ناکسي بر آن زند" سایه و آسايش را برهم زند. سوگ را دراين ايام پايان نيست. تعجبي هم ندارد در "بهشت" ما، روزگار شب مانندی که ساخته‌اند، باز رنج رنجبران بيشتر باشد و به همان اندازه ثروت بالانشينان تا به يکباره بختک شر بر سر چندين خانواده فرود آيد. و آوراش چنان که باید دلها ها را نلرزاند! درد سکوت بر سوگ بیشتر است. اين شاخه ها آسان نرستند. حال در نابودگي شان " کس از کس" نمي پرسد چرا؟

اگر "سیمره" نبود و "سرمایه" چه کسي ما را خبر مي کرد. خبر سوگ در آن ديار با سوز سرناست که مي پيچد. "چمريونه" با خبر مي کند تا همگان بدانند. و نه فقط برای به سوگ نشستن " مويه خواندن"، هم گريه شدن، که بيشتر همراهي، همدردی. اما خبر فقط برای گفتن درد نيست. خبرروايت واقعه نيست. خبر شاید "چهره" ساختن برای نام هايي باشد که سرد و بي روح در روزنامه و يا آگهي تسليت نوشته مي شود و سردتر خوانده مي شود. قرباني هر که باشد تنها نامي نيست، عزيز و امید دل کساني‌ست. و هنوز هست، در مويه ی های عزيزانشان سروده مي شوند که " نمي ری دو خاطرم"



مويه با مادر و خواهر و همسر مي ماند، در دلش سرودی است که نام ونشان عزيزش را هر بار و هميشه مرور کند. نهالي که در سايه اش ننشست. مگر نه داغ شقايق در دل مي ماند تا هست.

چهره بر نام نهادن همراه کردن ديگران در سوگ است. همراهي به همدردی و این دو سپس به آگاهي تبديل مي شوند. دلداری راه‌جويي می‌شود. اگر راهي برای مقابله با مرگ، حتا مرگ ناخواسته و تحميلي نباشد. اما هم سوگ شدن، دست‌کم غم از دل داغداران کاستن است.

در همهمه‌ی خبرکه بیشتر به سکوت می‌ماند! انجام وظيفه خبرنگاری و همدرد ی روزنامه نگاران سرمايه ارزشمند و قابل تحسين است.

سوگ در اين فاجعه نيز تا زماني که عدالت برقرار نشود و مجرمان مجازات و از بازماندگان رفع خسارت نشود، پايان نمي يابد. همراهي با خانواده به ويژه در اين روزها مهم است. همه مي دانند که مجرمان دستشان به کجا بند است و از کدام چشمه دست مي شويند که چنين بي مهابا جان مردمان به هیچ می‌گیرند. دستان همراهي نبايد بگذارند. همين.

* دالکه موه بيار: مادر مويه بخوان
* فرزند و شوهر مرده
* نمي ری دو خاطرم : فراموش نمی‌کنم

لوگو از سايت طبیعت ، تاریخ ، فرهنگ و بختیاری برگرفته شده است با سپاس از ایشان .

برچسبها: روزنوشت