در آخرين روزهای سال مي خواستم از چند عزيز بنويسم که هر کدام در زندگيم ارزشي خاص داشته اند
در اين روزگار بي فرياد، که بزرگ شدگان سفره های کينه و نفرت شيخ و شاه به هر آنچه که انساني ست تف مي کنند. حرمت قلم را پاس داشتن وظيفه است. هر چند بازی سرشکستگان ديدن ندارد. "هرگزت از قعر دریا دُر نمی آید به دست"
مي خواستم از پوران بازرگان ( زن مبارز و کوشای ايراني ) و نوئل کوپن ( رئِس اسبق گزارشگران کاتوليک معتقد و مبارز لائسيته) لوسي ابراک ( سمبل مقاومت و پايداری مبارزه با فاشيسم ) و در آخر از عموی بزرگم صحبت اله معيني که انساني انديشمند و مهربان بود، بنويسم که همه در همين ماه درگذشتند.
شايد در فرصتي بهتر از اين روز، بهار در راه است، به اميد پيروزی صلح و آزادی در همه جهان به پيشوازش رويم.

بهاران تان خجسته