در باره اعدام صدام بايد نوشت آنچه که امروز با شنيدن خبر به ذهنم آمد شباهت اعدام او با رهبران رژيم شاه در بعد از انقلاب بود.
هر دو به سرعت و بدون دادگاهي عادلانه هر چند که بازهم مثلا "دادگاه" صدام با نادادگاه خميني – خلخالي متفاوت بود حداقل وکيلي و دادگاهي سرهم کرده بودند. اما نکته مشترک آنها نه اعدام و قتل قضاوت به جای احقاق حقوق و عدالت برای قربانيان که هر دو در پرتو واکنش برای تسخير و تحکيم قدرت است.

در تاريکي ِ پنهان ماندن همه حقيقت، صدای هلهله ای بر نخواهد خواست چز کساني که ساده انگارانه مجازات را فقط مرگ ديکتاتور مي دانند. جز آنها که همکار اين "جنايتکار جنگي" در "جنايت عليه بشريت" در دو سوی مرز بوده اند. واقعيت اين است که صدام در جناياتش تنها نبود! جنايت کار يک فرد نيست که کارکرد يک نظام است!

اعدام صدام پاياني بر زندگي ديکتاتوری است، که بخشي از حقيقت را در بازسازی دو باره ی تاريخ مخدوش مي کند. راه سو استفاده را بر ناجيان دروغين باز مي گذارد. راه را بر آينده ای که بايد روشنگری بسازد مي بندد. تاسف همين است.

اعدام راه حلي برای پايان دادن به هيچ جنايتي نيست. اعدام سران رژيم گذشته در ايران پاياني بر ديکتاتوری و جنايات سياسي نبود. هنوز هزاران ناگفته از آن روزها به جای مانده است. مثل ناگفته های جنگ و جنايات در دوسوی مرز و ............ بازهم بايد گفت در اين باره حرف بسيار است.